Δηλώσεις

Ε, δεν γράφω που δεν γράφω, ας αντιγράψω τουλάχιστον:

 ”Ο Αμερικανικός στρατός φοβάται περισσότερο τους ομοφυλόφιλους παρά τους τρομοκράτες… Αν οι τρομοκράτες το αντιληφθούν ποτέ αυτό, θα φέρουν ένα λόχο απο λεσβίες να μας διώξει από τη Βαγδάτη.”

Gary Ackerman (μέλος του Αμερ. Κογκρέσου)

Τροχαία ατυχήματα, πεζά ευφυολογήματα

Από την περιγραφή της συνεδρίασης της Κυβερνητικής Επιτροπής για το νέο ΚΟΚ, από την Ελευθεροτυπία:

«Η κυβερνητική επιτροπή είχε και οδηγίες προς όσους έχουν εντοπιστεί να παρανομούν. «Πρόεδρε, να φοράς ζώνη», ήταν η σύσταση του Μ. Λιάπη στον (εξάδελφό του) πρωθυπουργό που χαμογέλασε. Μετά στράφηκε στον υπουργό Αμυνας: «Κι εσύ, Βαγγέλη, που κυκλοφορείς με μηχανή, όπως και ο φίλος σου ο Βουλγαράκης, να φοράτε κράνη γιατί θα σας συλλάβω!». «Πρώτοι εμείς πρέπει να δώσουμε το καλό παράδειγμα» τόνισε.

Ο πιο ενδιαφέρων διάλογος, όμως, ήταν μεταξύ του Μ. Λιάπη και της Ντόρας Μπακογιάννη για τα πολυτελή τζιπ που εισβάλλουν στο Κολωνάκι και παρκάρουν όπου βρουν, πάνω σε πεζοδρόμια, χωρίς να υπολογίζουν ότι συχνά εμποδίζουν την πρόσβαση των ατόμων με ειδικές ανάγκες. «Καλά κάνεις Μιχάλη και κυνηγάς αυτούς που καβαλάνε τα πεζοδρόμια», είπε η υπουργός Εξωτερικών. «Ντόρα μου, είναι αντικοινωνική η συμπεριφορά τους, πρέπει να βάλουν μυαλό», απάντησε ο Μ. Λιάπης.»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 06/12/2006
Copyright © 2006 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Πώς γίνεται στην Ελλάδα να μην αντιλαμβανόμαστε πόσο μεγάλο, πόσο τεράστιο είναι το θέμα; Πώς γίνεται να το αντιμετωπίζουμε με τόση ελαφρότητα; Όχι μόνο οι απλοί πολίτες, που μόνη τους έγνοια είναι πώς θα σβήσουν το πρόστιμο ή θα ξεγελάσουν τον τροχονόμο (στις λίγες περιπτώσεις μπλόκων), αλλά και οι υπουργοί και πρωθυπουργοί μας, που θα έπρεπε να έχουν στοιχειώδη γνώση, και να δείχνουν τη στοιχειώδη σοβαρότητα.

Διάβαζα πριν λίγο καιρό το βιβλίο Reckoning with Risk: Learning to Live with Uncertainty, του Gerd Gigerenzer, το οποίο ασχολείται με πιθανότητες, κυρίως σε σχέση με ρίσκο. Και θυμάμαι, και πόσο μεγάλη εντύπωση μου είχε κάνει, ότι ανέφερε τις πιθανότητες να σκοτωθεί κάποιος από ατύχημα σε διάφορες χώρες, και βέβαια – όπως μαντεύετε – στην Ελλάδα. Η πιθανότητα, λοιπόν, είναι μία στις πενήντα. Είναι δύσκολο να το συλλάβει ο νους μας, αλλά σκεφτείτε αυτό: Πάρτε το κινητό σας, δείτε πόσες «επαφές» εχετε, και υπολογίστε ότι ένας στους πενήντα φίλους, συγγενείς, γνωστούς σας, κάποια στιγμή θα σκοτωθεί σε τροχαίο! Στους διακόσους, τέσσερις! Στους πεντακόσιους, δέκα! Και μετά, σκεφτείτε αν αυτοί οι τέσσερις, δέκα, χίλιοι, και όσοι φεύγουν κάθε χρόνο, αξίζουν τα γλυκόβραστα αστεία της κυβερνητικής επιτροπής μας (ή τα επίσης γλυκόβραστα μέτρα που πήραν).

Περί σοβαρών εφημερίδων

Καθώς περιφερόμουν στο διαδίκτυο την επομένη των πρόσφατων αμερικανικών εκλογών, έκανα στάση σε τρεις εφημερίδες (New York Times, The Guardian, Ελευθεροτυπία), και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση με πόση έλλειψη σοβαρότητας χειρίστηκε το “σοβαρό” ελληνικό έντυπο το θέμα, ιδίως όπως αντικατοπτρίζεται στον τίτλο του πρωτοσέλιδου.

 

Κι από την άλλη, αυτά που περιμένω εγώ από μια πραγματικά σοβαρή εφημερίδα, που θα παρουσιάσει ξεχωριστά (και αντικειμενικά) το γεγονός από την ανάλυση, χωρίς να λαϊκίζει και χωρίς να προσβάλει· που θα μπορεί να διαβάσει ένας μαθητής γυμνασίου, και θα δει στην πράξη πώς πρέπει να προσεγγίζει τον κόσμο και τα γεγονότα, με μάτι κριτικό και σοβαρό, με συμπεριφορά υπεύθυνη, που αφήνει στην άκρη την προκατάληψη ή την προσωπική γνώμη.

Την εποχή του e-ticket…

… η Ολυμπιακή αγρόν αγοράζει. Τελευταία φορά που πετάξαμε μαζί της, είχαμε χειρόγραφα εισιτήρια (και για να σας προλάβω, ήταν μόλις πριν ενάμιση χρόνο!), και γελούσε μαζί μας (και με την Ολυμπιακή) το μισό Gatwick…

Πάντως, υπάρχουν εξελίξεις· διαβάζω σήμερα στην Ελευθεροτυπία, ότι ναι, το αποφασίσανε, και έχουν ξεκινήσει για να κάνουν διαγωνισμό για να αποφασίσουν (μετά από τις απαραίτητες εφέσεις, διαβουλεύσεις, επαναλήψεις διαγωνισμών κλπ κλπ) σε ποιόν να το αναθέσουν. Αλλά πριν από όλα, ναι, το μαντέψατε, πρέπει να γίνει η απαραίτητη απεργία:

Ολυμπιακή: 3ωρη στάση για να μην πάρει ιδιώτης τα εισιτήρια

Τις έντονες διαμαρτυρίες των εργαζομένων της Ολυμπιακής έχει προκαλέσει η πρόθεση της εταιρείας να δώσει σε υπεργολάβο τη διαδικασία έκδοσης των εισιτηρίων. Για την Πέμπτη, η ομοσπονδία των σωματείων έχει εξαγγείλει στάση εργασίας από τις 12 το μεσημέρι ως τις 3, με βασικό αίτημα να ακυρωθεί ο διαγωνισμός που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Σύμφωνα με τον Μ. Πατέστο, πρόεδρο της ομοσπονδίας, η Ολυμπιακή έπρεπε να είχε κάνει τα τελευταία δύο χρόνια επενδύσεις που δεν ξεπερνούν τα 5 εκατ. ευρώ, ώστε η εταιρεία να είναι σε θέση να εκδίδει ηλεκτρονικά εισιτήρια (e-ticket) από το τέλος του 2007. «Με πρόσχημα ότι δεν έχουν χρήματα, προκηρύσσουν διαγωνισμό για την ανάδειξη αναδόχου που θα αναλάβει τη διαδικασία και ο οποίος θα κοστίζει στην εταιρεία ως και 40 εκατ. ευρώ ετησίως», τονίζει.
Η Ολυμπιακή αναμένεται σήμερα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ζητώντας να κηρυχθεί η κινητοποίηση παράνομη και καταχρηστική. Στην περίπτωση που το δικαστήριο δικαιώσει την εταιρεία, οι εργαζόμενοι θα πραγματοποιήσουν μόνο συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον χώρο του αεροδρομίου.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 07/11/2006
Copyright © 2006 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.”

The Departed

Κατάφερα και τελείωσα χτες ένα κεφάλαιο ακόμα (ζήτωωω!!), και πριν προχωρήσω με τη διόρθωση, αποφάσισα:

α. Να μου δωσω ρεπό την Κυριακή

β. Να γράψω τίποτε στο καημένο το blog, που με όσο κέφι ξεκίνησα, με άλλη τόση απογοήτευση παράτησα στην άκρη.

γ. Να με επιβραβεύσω με έξοδο σε σινεμά, που τόσο καιρό έχω να πάω.

Αναρωτιέμαι, καμιά φορά, γιατί ενώ πριν μερικά χρόνια δεν έχανα πρεμιέρα νέας ταινίας, και με γοήτευε τόσο η εμπειρία του ‘πηγαίνω κινηματογράφο’ (δηλαδή, η εμπειρία της μεγάλης οθόνης, μπροστά μπροστά (γιατί αλλιώς, ποιά η διαφορά με την τηλεόραση), με ποπ κορν για να μασουλάμε, κι αυτό το περίεργο αίσθημα όταν βγαίνεις από την αίθουσα – αντίδρασης (θετικής ή αρνητικής) προς την ταινία, αλλά και αποπροσανατολισμού προς τον πραγματικό κόσμο (επιρροή, ίσως, του ‘Γυάλινου Κόσμου’ του Ουίλιαμς), τώρα τελευταία θα πάω σπάνια, και συνήθως θα περιμένω –ούτε καν με ανυπομονησία – να δω τις ταινίες σε dvd. Το φταίξιμο το ρίχνω στις παραγωγές, πάντως, και όχι σε μένα, αλλά το θέμα μου τώρα δεν είναι αυτό, αλλά η ταινία που είδαμε χτες· The Departed, του Martin Scorsese. Πρωταγωνιστες οι Leonardo DiCaprio, Matt Damon και Jack Nicholson, αλλά συμμετέχουν και τόσοι άλλοι γνωστοί, όπως ο Martin Sheen (αν και μετά το West Wing, μου είναι αρκετά δύσκολο να τον δω ως ο,τιδήποτε άλλο εκτός από πρόεδρο τον Ηνωμένων Πολιτειών) και ο Alec Baldwin.

Σκηνοθεσία: Γρήγορη εναλλαγή πλάνων, ιδίως όταν το απαιτεί η δράση των σκηνών, χαμηλές οπτικές γωνίες, προσθέτουν ένα άβολο τοίχο μεταξύ θεατή και ηρώων, γρκρο πλαν που προσπαθούν να δείξουν – χωρίς να περιγράψουν – το υπόβαθρο των χαρακτήρων (ιδίως στην περίπτωση του χαρακτήρα του Nicholson). Να πω την αμαρτία μου, αν δεν ήξερα ότι είναι ο Scorsese ο σκηνοθέτης, δε νομίζω να το μάντευα (αν και αυτό μπορεί να οφείλεται στην άγνοιά μου…), πιο πολύ μου θύμιζε Michael Mann ή John Woo (που εξηγείται κάπως, αν σκεφτεί κανείς ότι η ταινία είναι remake της ταινίας ‘Internal Affairs’ από το Χονγκ Κονγ).

Σενάριο: Αρκετα χαοτικό, ιδίως προς το τέλος που πρέπει να συμμαζευτούν τα ασυμάζευτα (και ίσως μερικά παραμένουν έτσι). Και επίσης: Για ποιό λόγο θα έπαιρνε ένα αφεντικό της Μαφίας έναν τέως αστυνομικό να δουλεύει μαζί του, δίπλα του; Εντάξει, λόγω του παρελθόντος και των ιρλανδέζικων συνδέσεων (που αν δεν τις γνωρίζει κανείς – όπως εγώ, καλή ώρα –νομίζω ότι χάνει πολλά από το υπόβαθρο των χαρακτήρων και των αντιδράσεων τους), να κανονίσει να τον βάλει σε κάποια δουλειά, αλλά στο στενό του κύκλο; Δε νομίζω.

Ηθοποιοί: Εξαιρετικοί (εκτός ίσως από το Matt Damon, που μου φάνηκε να αποδίδει λίγο υπερβολικά την περσόνα του) και εδώ είναι που δεν γνωρίζω που ξεκινά ο ηθοποιός και πού ο σκηνοθέτης. Χάρηκα από την ερμηνεία του De Caprio, βρίσκει σιγά σιγά τη φόρμα του και πάλι, όλη η καλή δουλειά και το ταλέντο που έδειξε στο What’s Eating Gilbert Grape και στο This Boy’s Life φάνηκε να εξατμίζεται από τον Τιτανικό και μετά. Ο Jack Nicholson, μου φάνηκε ότι ήταν σε ‘μάχη’ με το σκηνοθέτη, και όποτε υπερίσχυε αυτός ήταν καρικατούρα, όταν υπερίσχυε ο σκηνοθέτης, γινόταν πιο βαθύς χαρακτήρας.

Συνολική εκτίμηση: Δυνατή, γρήγορη ταινία, με μπόλικη και συχνά απρόβλεπτη βία. Δίνει στο θεατή το δικαίωμα να σκεφτεί και να πάρει θέση στα δρώμενα, αλλά τον παγιδεύει στο να μην μπορεί να πάρει τελεσίδικη απόφαση. Το τέλος αφήνει μια πικρή γεύση, ίσως γιατί δεν δόθηκε επαρκής λύση στα επί της οθόνης, αλλά ίσως γιατί αντικατοπτρίζει τη ζωή, που σπάνια δίνει επαρκείς, ικανοποιητικές λύσεις.

Αναχώρηση

Φεύγουμε από το ομιχλώδες και βροχερό St Andrews, για μια βδομάδα στο Λονδίνο, για το Διεθνές Κογκρέσο Βυζαντινών Σπουδών, και μετά Ελλάδα για λίγες διακοπές… Οπότε, αν βρω χρόνο και υπολογιστή, ίσως να γράψω ανταπόκριση από Λονδίνο, αλλιώς κλείνουμε για διακοπές, και ραντεβού το Σεπτέμβρη

Baghdat phone message

Από τη στήλη Verbatim του ΤΙΜΕ αυτής της βδομάδας:

“Your call cannot be completed, because the subscriber has been bombed or kidnapped.”
PHONE MESSAGE popular among mobile-phone users in Baghdad. Cell-phone subscriptions in Iraq have boomed, increasing from 1.4 million in 2003 to more than 7 million today.

Είναι παρήγορο, έστω και λίγο, ότι το χιούμορ ζει μεσ’ το χάος και το φόβο της καθημερινής ζωής των κατοίκων της Βαγδάτης.